Όλη η Μπανανία αγωνιά. Ο πνευματικός πατέρας του έθνους δοκιμάζεται στο χειρουργικό τραπέζι και οι καρδιές όλων των Μπανάνιων χτυπούν με αγωνία για την έκβαση της κατάστασής του. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο ρεπορτάζ που εξασφαλίσαμε κατ’ αποκλειστικότητα.
Εδώ και κάποιους μήνες ο μικρός Μανώλης βρίσκεται σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού. Οι γονείς του έχουν σχεδόν απελπιστεί και η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν ‘θέλαν να μας επιτρέψουν να του πάρουμε συνέντευξη. Όμως ο δαιμόνιος ρεπόρτερ – καμεραμάν – καφετζής μας Α.Δίστακτος κατάφερε να τρυπώσει βράδυ στο δωμάτιο του μικρού, την ώρα που η μητέρα του μετά από 13 ώρες στη δουλειά είχε πια αποκάμει στην καρέκλα της. Αφού ξύπνησε τον μικρό, του έδωσε μερικές καραμέλες και άρχισε να τον ρωτάει για τον αρχιεπίσκοπο.
Ο μικρός αποκαλύφθηκε ότι γνώριζε τα πάντα, αφού οι γονείς του είχαν φροντίσει να τον κρατούν ενήμερο προσπαθώντας προφανώς να του εμφυσήσουν ελπίδες. Του έλεγαν ότι όπως ένα τόσο σπουδαίο πρόσωπο σαν τον αρχιεπίσκοπο δοκιμάζεται από το θεό, είναι λογικό να πρέπει να περάσει από την ίδια δοκιμασία και ο ίδιος. Όπως ο αρχιεπίσκοπος φαίνεται να βρήκε τον καλό άνθρωπο που θα του δώσει το νεφρό του, έτσι και για τον ίδιο θα βρεθεί. Του εξήγησαν ότι δεν πρέπει να παραπονιέται που πονάει σχεδόν όλη την ημέρα κάθε μέρα. Ότι δεν πρέπει να δυσανασχετεί με την αναγούλα που του φέρνουν τα φάρμακα που του δίνουν για τον πόνο. Ότι δεν πρέπει να κλαίει όταν πονάει και φωνάζει τη νοσοκόμα και εκείνη κάνει ώρες να φανεί. Όταν τους ρώτησε γιατί αυτός δεν είναι σε τόσο ωραίο και μεγάλο νοσοκομείο όπως ο αρχιεπίσκοπος, αλλά σ’ αυτό εδώ που υπάρχουν άρρωστοι γέροι που βρωμάνε στους διαδρόμους, φαγητό που μοιάζει με πλαστελίνη και οι τοίχοι του είναι ξεθωριασμένοι και χαλασμένοι του εξήγησαν ότι δεν μπορεί αυτός, ένας πιτσιρικάς να έχει την ίδια αντιμετώπιση με τον αρχιεπίσκοπο, τον ‘πνευματικό πατέρα του έθνους’ (αυτό το τελευταίο ο μικρός έδειχνε να μην το καταλαβαίνει, αλλά του είχε φανεί ωραίο). Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’. Όταν ρώτησε να μάθει αν και οι γονείς του αρχιεπίσκοπου είχαν αναγκαστεί να πουλήσουν το σπίτι τους όπως οι δικοί του για να πληρώσουν το νοσοκομείο, εκείνοι του απάντησαν πως όχι και να μη στενοχωριέται, γιατί όλοι οι Μπανάνιοι έδωσαν λεφτά για να πληρωθεί το νοσοκομείο του αρχιεπισκόπου. Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’. Όταν ρώτησε αν θα βρεθεί και γι αυτόν κάποιος να δώσει το νεφρό, του εξήγησαν ότι πρώτα θα βρουν νεφρά για όλους τους μεγάλους και σημαντικούς ανθρώπους, χωρίς τους οποίους τι μέλλον θα είχαμε εμείς οι υπόλοιποι και μετά γι αυτόν που είναι μικρός. Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’. Όταν τους ρώτησε τι να κάνει που σχεδόν κάθε βράδυ έχει εφιάλτες και την ημέρα μερικές φορές τον πιάνει ένας παράξενος κρύος ιδρώτας και όλα γύρω σκοτεινιάζουν του είπαν να μην είναι εγωιστής, να μη σκέφτεται τον δικό του πόνο, αλλά να σκέφτεται ότι και ο αρχιεπίσκοπος πονάει και είναι ανήμπορος στο κρεβάτι του, ενώ θα έπρεπε κανονικά να φοράει τη χρυσή του τιάρα και να ταξιδεύει μαζί με τους ακόλουθούς του σε διάφορες χώρες και να διαλαλεί το λόγο του θεού σε μεγάλα ξενοδοχεία. Ύστερα, όταν παραπονέθηκε ότι δεν μπορεί να φάει το φαγητό του γιατί είναι άνοστο και μετά θέλει συνέχεια να πάει στην τουαλέτα, του είπαν ‘κοίτα πως αδυνάτισε ο αρχιεπίσκοπος, που ενώ ήταν τροφαντός, κόκκινος κόκκινος και υγιής, ώστε να εμπνέει τους πιστούς να τρώνε καλά και πλουσιοπάροχα όπως αυτός, τώρα έχει μείνει πετσί και κόκκαλο’ (ο μικρός γελούσε πολύ με αυτή τη φράση). Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’.
Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ – καμεραμάν – καφετζής Α. Δίστακτος φαίνεται ότι κέρδισε την εμπιστοσύνη του μικρού, γιατί λίγο πριν ξεψυχήσει, αφού δεν μπόρεσε να βρεθεί νεφρό για αρκετούς μήνες, ζήτησε να τον φωνάξουν δίπλα του. Αφού προφανώς εξασφαλίσαμε αποκλειστικά πλάνα από συντετριμμένους γονείς, κλάματα και οδυρμούς, πήραμε κατ’ αποκλειστικότητα και την τελευταία δήλωση του μικρού.
«Ας ζήσει ο αρχιεπίσκοπος, που είναι πολύ πιο σημαντικός από μένα. Εύχομαι εκεί που θα πάω ο θεός να είναι παιδί, γιατί εδώ που είναι μεγάλος, μόνο τους μεγάλους σκέφτεται».
Πάνος Ρόμπολος