Τα τελευταία λίγα χρόνια προβάλλονται διεθνώς στην τηλεόραση με μεγάλη(;) επιτυχία σειρές που έχουν σαν θέμα τη ζωή και τα… πάθη μιας άσχημης νεαρής γυναίκας. Μια τέτοια σειρά ήρθε και στην Ελλάδα και γνώρισε μεγάλη(;) επιτυχία. (Το ερωτηματικό («;») μετά το μεγάλη μπαίνει γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσο πραγματικά μεγάλη επιτυχία είχαν, μιας και οι εταιρείες μέτρησης τηλε-θεαματικότητας δεν ελέγχονται από κανένα επίσημο φορέα)

Είναι αυτές οι σειρές αντικομφορμιστικές; Θέλουν απλά να δείξουν ότι μια άσχημη γυναίκα μπορεί να είναι πρωταγωνίστρια σε ένα κόσμο όπου το υποκειμενικό εξωτερικό κάλλος μοιάζει να είναι το μόνο διαβατήριο για την εργασιακή και κοινωνική καταξίωση; Φαινομενικά αυτό θέλουν να πιστέψουμε οι δημιουργοί τους. Λίγο πολύ σε όλες αυτές τις σειρές, ένα εξαιρετικά ‘άσχημο’ κορίτσι (πάντα με τα προκαθορισμένα πρότυπα των οίκων μόδας και των ινστιτούτων ‘ομορφιάς’) πιάνει δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία και αφού αντιμετωπίζει στην αρχή την προκλητική απέχθεια των συναδέλφων της, στο τέλος πετυχαίνει (πάντα με επιχειρηματικούς όρους) και γίνεται αγαπητή και διάσημη. Επίσης, μεταμορφώνεται ως διά μαγείας σε μια ‘καλλονή’.

Υποτίθεται ότι η σειρά είναι ενάντια στις διακρίσεις και ότι μια ‘άσχημη’ κοπέλα είναι το ίδιο ικανή και αξιόλογη με μια ‘όμορφη’. Τότε γιατί στο τέλος η ‘άσκημη’ γίνεται απαραιτήτως ‘όμορφη’; Γιατί η ‘άσχημη’ πρέπει να αποδείξει πολλά παραπάνω από μια ‘όμορφη’; Γιατί έτσι είναι η πραγματικότητα, θα πουν κάποιοι. Ακόμα και έτσι να είναι η πραγματικότητα –κάτι που δεν αποδεικνύεται- ακόμα και αν οι άνθρωποι είναι τόσο ρηχοί και μοχθηροί όσο θέλει να τους παρουσιάσει η σειρά, τότε γιατί αφού αποδεικνύει την αξία της, η ‘άσχημη’ μεταμορφώνεται σε ‘όμορφη’; Τελικά, το μήνυμα της σειράς μοιάζει να είναι ότι σε κάθε περίπτωση όλες πρέπει να δείχνουν ‘όμορφες’ σύμφωνα με τα διαφημιζόμενα πρότυπα.

Το σημαντικότερο, πιο ύπουλο στοιχείο που δίνει και τον τίτλο του παρόντος είναι η προπαγάνδα για τον τρόπο ζωής. Σε όλες αυτές τις σειρές η πρωταγωνίστρια δουλεύει σαν σκλάβα, δεν παραπονιέται ποτέ, αμοίβεται άθλια και είναι και απόλυτα ευχαριστημένη. Θαυμάζει τα αφεντικά της και γενικά τους ανθρώπους που έχουν χρήμα, είναι διάσημοι και μέλη της νομενκλατούρας. Κάποια στιγμή, αφού αποδείξει την αξία της, η ‘άσχημη’ καταφέρνει να γίνει και η ίδια μέλος της αριστοκρατίας. Ακόμα και σε αυτόν τον παραμυθένιο κόσμο της σειράς, η αλήθεια δεν αποκρύπτεται εντελώς: οι συνάδελφοι και συναδέλφισσες της ‘άσχημης’ παραμένουν στην κατάσταση σκλαβιάς. Έτσι το δίδαγμα βγαίνει αβίαστα: δούλευε σαν το σκυλί, μη σηκώνεις κεφάλι και ίσως κάποια στιγμή ανταμοιφθείς, δηλαδή περάσεις στη μεριά των εκμεταλλευτών. Φυσικά, οι πρώην ομοιοπαθούντες, οι συνάδελφοί σου θα παραμείνουν εκεί που ήταν και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τους εκμεταλλεύεσαι και εσύ πια. Με ανθρώπινο πρόσωπο μεν, εκμεταλλευτής δε. Για την ακρίβεια, επειδή και οι συνάδελφοι επιδιώκουν κάτι παρόμοιο με σένα, καλύτερα να τους ανταγωνίζεσαι, να προσπαθείς να τους τη φέρεις αν μπορείς. Αλλιώς θα σου τη φέρουν αυτοί.

Η προπαγάνδα της οικογένειας αυτής των σειρών με πρωταγωνίστρια μια ‘άσχημη’ κοπέλα στοχεύει στην ιδεολογική καθυπόταξη των τηλεθεατών. Δούλευε και μη ερεύνα. Αν είσαι ‘άσχημος’, κοίτα να γίνεις ‘όμορφος’. Οι εργαζόμενοι άνθρωποι, οι αξιοπρεπείς καταπιεζόμενοι αυτής της κοινωνίας δεν έχουν ανάγκη από πλαστά πρότυπα ομορφιάς και από ιδεολογίες που προτρέπουν στην υποταγή, την αντιπαλότητα με τους συναδέλφους και την προσμονή να γίνουν και αυτοί κάποτε καταπιεστές στην θέση των καταπιεστών τους. Η μοναδική ομορφιά που έχει ο καθένας μας και η αλληλεγγύη με τους ομοιοπαθούντες συνανθρώπους μας που αποτελεί το μόνο υγιή δρόμο για την απελευθέρωση και ανύψωση της ανθρώπινης προσωπικότητας, αυτό είναι το μήνυμα που έχει ανάγκη και θέλει ο τηλεθεατής.

Υπάρχει μια κατηγορία γραφόντων –κατά τεκμήριο διανοούμενων κατ’ επάγγελμα- που εξυπηρετούν ένα ιδιαίτερο, όσο και ζωτικής σημασίας σκοπό. Είναι οι απολογητές και στυλοβάτες του συστήματος. Οι άνθρωποι που καλούνται να δώσουν ιδεολογική χροιά στα αναγκαία για την επιβίωση και διαιώνιση του καπιταλισμού μέτρα. Αυτά τα μέτρα που υλοποιούνται από τους επίσημους εντολοδόχους (κυβερνήσεις στην αστική δημοκρατία) των πραγματικών εξουσιαστών (αστική τάξη).

Συνήθως έχουν σταθερές στήλες σε έντυπα είτε αμιγώς πολιτικού, είτε γενικού περιεχομένου. Φορώντας τη φενάκη του αταξικού, «ανήσυχου» πολίτη παρουσιάζουν τις εκάστοτε επιλογές των καπιταλιστών σαν de facto αναγκαιότητα, σαν a priori λύσεις για τα προβλήματα που απασχολούν την πλειοψηφία της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, οι τιμητές αυτοί του συστήματος παρουσιάζουν τις επιθυμίες των λίγων (αστών) σαν αιτήματα των πολλών (εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι, αγρότες). Ακόμα και αν δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα για να λυθεί, εφευρίσκουν[1] κάποιο.

Πάγια τακτική τους είναι να μην κρίνουν πολιτικές και ιδεολογίες, αλλά πρόσωπα και αντιλήψεις που ερμηνεύονται σχεδόν μεταφυσικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς χρησιμοποιούν την φρασεολογία που καταδικάζει συλλήβδην τους Έλληνες σε όμοια, αρνητικά χαρακτηριστικά (π.χ. «ελληναράδες», «έθνος τεμπέληδων» κλπ). Όταν θέλουν να εξυμνήσουν μια πολιτική επιλογή με έμμεσο τρόπο, απαριθμούν τα χαρίσματα του πολιτικού αξιωματούχου που την προτείνει. Επιχειρούν έτσι να περάσουν το μήνυμα: ‘αφού είναι καλός αυτός, καλό θα είναι και αυτό που προτείνει’. Το οπλοστάσιο επιχειρημάτων τους περιλαμβάνει τα πάντα: από περισπούδαστες εκφράσεις (για να εντυπωσιάσουν τους διανοούμενους), αποσπασματικά ή ωραιοποιημένα στοιχεία (για τους στατιστικολάγνους), μέχρι σκαιούς χαρακτηρισμούς και βρισιές του δρόμου (για τους πιο μπρουτάλ).

Όπως ακριβώς και οι εντολοδότες τους είναι και αυτοί αδίστακτοι και αμετροεπείς. Πολύ συχνά, οι τιμητές αυτοί του νεοφιλελευθερισμού δεν προέρχονται οι ίδιοι από την αστική τάξη (γι αυτό άλλωστε χρειάζεται να κάνουν τη δουλειά που κάνουν). Πρόκειται δηλαδή για ανελιγμένους μικροαστούς ή διανοούμενους που σαν άλλοι γενίτσαροι υπεραμύνονται των συμφερόντων της τάξης των εργοδοτών τους με ασίγαστο πάθος. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιόδους κρίσης του συστήματος η συνήθης νηφαλιότητά τους αντικαθίσταται από ‘γνήσια’ οργή, ‘πηγαία’ αγανάκτηση και άλλα τέτοια παρόμοια συναισθήματα.

Αυτοί λοιπόν αποτελούν ξεχωριστό μηχανισμό που διαθέτει στα χέρια της η αστική τάξη προκειμένου να παρασύρει μέλη άλλων τάξεων να αποδέχονται σαν ωφέλιμο, ό,τι εκείνη επιβάλει στην κοινωνία. Ύπουλοι και δουλικοί, αυτοί οι άμεσα ή έμμεσα πληρωμένοι κοντυλοφόροι, ακόμα και αν δεν λαμβάνουν χρήματα με μορφή μισθού, απολαμβάνουν άλλου είδους προνόμια[2].

Στο βιβλίο του ‘Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα’ ο δημοσιογράφος και στενός φίλος του Γ. Παπανδρέου Γιάννης Κάτρης επιχειρεί να περιγράψει πως οδηγήθηκαν τα πράγματα στην 21^η Απριλίου 1967. Η δικτατορία που έβαψε με αίμα την Ελλάδα, που κράτησε ανοιχτές και όζουσες τις πληγές του εμφυλίου και συνέβαλλε καθοριστικά στην πολιτική και πολιτιστική οπισθοδρόμηση της χώρας, υλοποιήθηκε από μια χούφτα πρακτορίσκους των ΗΠΑ. Βεβαίως, το υπόβαθρο που επί χρόνια χτιζόταν στο στράτευμα με την μεθοδική εκκαθάρισή του από κάθε δημοκρατικό στοιχείο έπαιξε το ρόλο του. Επίσης θεμελιακή ήταν και η τυφλή υπακοή της δεξιάς στις ΗΠΑ, η υπερσυντηρητική πολιτική του παλατιού, αλλά και η ανοχή από πλευράς ‘κέντρου’, των δολοπλοκιών, συνομωσιών και διάφορων άλλων ραδιουργιών από πλευράς ξένων και εγχώριων πρακτόρων και κέντρων. Με λίγα λόγια, ο φασισμός που αναδύθηκε στην εξουσία το ’67, είχε βάσεις στο παρακράτος, τα σώματα ασφαλείας και τα πολιτικά ανδρείκελα που εκτελούσαν χρέη εντεταλμένων υπαλλήλων του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Σήμερα τα πράγματα είναι μάλλον κάπως διαφορετικά. Τα πρόσφατα γεγονότα με τις επιθέσεις σε μετανάστες, δηλωμένους αριστερούς, φοιτητές και άλλους αντιφρονούντες έγιναν από νεαρούς. Η είσοδος του κρυπτοφασιστικού ΛΑΟΣ στη βουλή επετεύχθη με ψήφους -και- από ανθρώπους που ούτε δηλώνουν, ούτε αισθάνονται φασίστες ή ρατσιστές. Οι νεαροί της Χρυσής Αυγής θα μπορούσαν με μια πρώτη εκτίμηση να χαρακτηριστούν ακροδεξιοί ή φασίστες. Ο κόσμος που ψήφισε το ΛΑΟΣ θα μπορούσε με παρόμοιο τρόπο να χαρακτηριστεί συντηρητικός. Αρκούν όμως και ακόμα περισσότερο, περιγράφουν επαρκώς τα φαινόμενα οι παραπάνω χαρακτηρισμοί; Αν κάποιος θέλει απλά να ‘βγάλει το άχτι του’, τότε αυτοί και ακόμα χειρότεροι χαρακτηρισμοί είναι ο ιδανικός τρόπος για να εξωτερικεύσει την εφηβική οργή του, να γίνει αρεστός στους φίλους του, να ερεθίσει τους αντιπάλους και να πάει να κοιμηθεί ήσυχος το βράδυ, αφού ξεμπρόστιασε ακόμα μερικούς φασίστες. Αν όμως ο στόχος είναι η ερμηνεία της κατάστασης με απώτερο σκοπό την ριζική, αποτελεσματική καταπολέμησή της, δηλ. το ξερίζωμα της φασιστικής, ακροδεξιάς ιδεολογίας από τον κόσμο και ειδικά τους νέους, τότε είναι απαραίτητη μια βαθύτερη ανάλυση.

Αν κοιτάξουμε μέσα μας, πριν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ότι ο φόβος είναι σημαντικό συναίσθημα πια στη ζωή μας. Ο πρωτόγονος άνθρωπος που δεν ήξερε τίποτα για τον κόσμο γύρω του φοβόταν τα πάντα. Ο σύγχρονος άνθρωπος γνωρίζει πάρα πολλά τόσο για τον φυσικό κόσμο γύρω του, όσο και για την κοινωνία. Παρ’ όλ’ αυτά, φοβάται επίσης σε μεγάλο βαθμό. Φοβάται το γείτονά του. Φοβάται τον ξένο. Φοβάται τον φίλο του. Φοβάται τον οποιονδήποτε γιατί μαθαίνει από μικρός και συνεχίζει να δέχεται παρόμοια μηνύματα και μεγάλος ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται κανένα. Τελικά, η ερμηνεία της συμπεριφοράς των ανθρώπων, της δομής της κοινωνίας και των φαινόμενων που προκύπτουν από αυτά δεν φανερώνεται στους περισσότερους από εμάς, εκτός ίσως από τους φοιτητές της ψυχολογίας και των κοινωνικών επιστημών. Ακόμα και αυτοί βέβαια, μαθαίνουν τα πράγματα από μια συγκεκριμένη οπτική συνήθως.

Οι άνθρωποι έχουν φυσική τάση να αναζητούν την ασφάλεια. Πολλοί, μαθαίνουν να πιστεύουν ότι αν δεν πειράζουν κανένα τότε κανείς δεν θα τους πειράξει. Δεν ανακατεύονται με την πολιτική. Δεν έχουν θέση για τα κοινωνικά ζητήματα. Κοιτούν απλά τη δουλειά τους. Είναι οι φιλήσυχοι πολίτες. Είναι αυτοί που δεν θέλουν φασαρίες από όποιον και αν προέρχονται. Απεχθάνονται τη βία γενικώς και ακολουθούν πάντα τη νομιμόφρονη οδό επίλυσης των προβλημάτων.

Αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά είναι που τους κάνουν να αντιδρούν βίαια και με οργή όταν ο μύθος του ‘δεν πειράζω κανέναν, δεν με πειράζει κανείς’ καταρρέει. Δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί υπάρχουν κλέφτες, γιατί τα λαμόγια κυριαρχούν, γιατί η ρεμούλα είναι το εθνικό σπορ, γιατί ο γείτονας έχει καλύτερο αμάξι ενώ δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, γιατί ένας ξένος δουλεύει εκεί που θα δούλευε αυτός. Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί υπάρχουν ‘κακοί’ άνθρωποι. Αφού λοιπόν δεν μπορούν να καταλάβουν φοβούνται. Όπως οι πρωτόγονοι άνθρωποι ό,τι δεν μπορούσαν να καταλάβουν το φοβόντουσαν και το θεοποιούσαν ή το πολέμαγαν, έτσι ακριβώς κάνουν και οι σύγχρονοι ‘φιλήσυχοι’. Δεν καταλαβαίνουν, φοβούνται, πολεμούν την πηγή του φόβου τους. Ο φόβος οδηγεί στον πανικό, που οδηγεί στη βίαιη, παρορμητική αντίδραση. Η οποία βέβαια προκαλεί με τη σειρά της αντίστοιχη αντίδραση από την άλλη πλευρά, η οποία οδηγεί σε ένταση του φόβου κ.ο.κ. Μπαίνουν έτσι οι ‘φιλήσυχοι’ αυτοί πολίτες (αυτοί που «δεν τους ενδιαφέρει ποιοι κάνουν τα επεισόδια, όλοι ίδιοι είναι», όπως είπε και γνωστός φερόμενος ως δημοσιογράφος) σε ένα φαύλο κύκλο όπου είναι καταδικασμένοι να ζουν με ένα μόνιμο φόβο, για καθετί ξένο, διαφορετικό, έξω από τα συνηθισμένα. Αυτοί οι φιλήσυχοι που δεν πείραζαν κανένα, έχουν τόσο απλά μετατραπεί σε εκδικητικούς, άβουλους φορείς βίας. Όσο βλέπουν ότι η κοινωνική και οικονομική κατάστασή τους δεν βελτιώνεται, ότι αυτοί που τους πείραξαν και τους πειράζουν συνεχίζουν να το κάνουν, τόσο περισσότερο γίνονται βίαιοι και εκδικητικοί. Σήμερα φταίνε οι ξένοι που δεν ανήκουν στο ίδιο έθνος, αύριο οι ομοφυλόφιλοι που δεν ανήκουν στην ίδια ηθική κλίμακα, μεθαύριο ο γείτονας που απλά δεν ανήκει στην ίδια οικογένεια. Σαν χιονοστιβάδα, ο φόβος τους καταπλακώνει. Σαν λεπίδα, η βία που γεννιέται από τον φόβο τους κόβει κάθε δυνατότητα ψύχραιμης αντιμετώπισης των προβλημάτων τους.

Αυτοί είναι η κρίσιμη μάζα των νεαρών της Χρυσής Αυγής, των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ. Σαφώς οι πρώτοι -οι Χρυσαυγίτες- είναι πολύ πιο φανατισμένοι από τους δεύτερους. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν τους κάνει περισσότερο υπεύθυνους για την μόλυνση της κοινωνίας μας από το φασιστικό μικρόβιο. Γιατί αν τα παιδιά της Χρυσής Αυγής είναι φορείς σωματικής βίας, οι φιλήσυχοι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ επιδεικνύουν ανοχή και επιδοκιμασία στην καλλιέργεια της κουλτούρας της βίας αυτής. Η θεωρητικοποίηση επομένως της βίας των Χρυσαυγιτών έρχεται μέσα από τα χείλη των εκπροσώπων στο κοινοβούλιο που εξέλεξαν οι φιλήσυχοι πολίτες.

Εμείς λοιπόν οι υπόλοιποι, ανήσυχοι πολίτες οφείλουμε στους εαυτούς μας να είμαστε πάνω απ’ όλα νηφάλιοι απέναντι σε τέτοιου είδους φαινόμενα. Εμείς που κατανοούμε ότι φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας, φόβου για το διαφορετικό, φασισμού πρέπει να ξεριζώνονται από νωρίς, πριν προλάβουν να μπολιάσουν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Εμείς που δεν βλέπουμε τους ξένους σαν απειλή γιατί δεν το μόνο έγκλημά τους είναι ότι μετανάστευσαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, όπως οι παππούδες και οι προπαππούδες μας. Εμείς που δεν είμαστε υπέρ των αποπνικτικών μέτρων γιατί η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία. Εμείς που δεν θέλουμε τη θανατική ποινή, γιατί η εκδίκηση δεν φέρνει πίσω ανθρώπους, δεν διορθώνει ζωές, δεν επουλώνει πληγές. Εμείς που δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές προτιμήσεις από εμάς στο κρεβάτι. Εμείς που κατανοούμε, άρα δεν φοβόμαστε.

Η αντιμετώπιση των φαινομένων που όλοι εμείς απεχθανόμαστε απαιτεί απόλυτη σοβαρότητα και προσήλωση. Εδώ δεν έχουν θέση η οργή και το μίσος. (Άλλωστε πως είναι δυνατό να καταπολεμήσεις τους φανατικούς όταν και συ είσαι φανατικός;) Η δύναμή μας δεν βρίσκεται στους μυς ή στα όπλα μας. Δεν βρίσκεται ούτε στο οπλοστάσιο ύβρεων και χαρακτηρισμών στο οποίο μπορούμε εύκολα να καταφύγουμε. Η δύναμή μας βρίσκεται στην ικανότητά μας να εξηγήσουμε στους πλανημένους, πρώην και νυν φιλήσυχους αυτά που εμείς κατανοούμε. Γιατί όσο αδιαφορούμε και θεωρούμε ότι είναι άξιοι της μοίρας τους ουσιαστικά γινόμαστε συμμέτοχοι στο φαινόμενο, αφού δεν κάνουμε τίποτα για να το πολεμήσουμε. Έχουμε υποχρέωση και καθήκον να δείξουμε σε όλους αυτούς, ποιοι πραγματικά φταίνε για την ανεργία, την ανέχεια, τη διαφθορά, την ολοένα αυξανόμενη διεύρυνση του χάσματος πλουσίων – φτωχών. Έχουμε υποχρέωση να εξηγήσουμε γιατί ανθεί το λαθρεμπόριο ναρκωτικών ουσιών, η πορνεία, οι ληστείες και η μαφία. Πρέπει, όπως εμείς το έχουμε κάνει ήδη, να δείξουμε και στους υπόλοιπους ότι δεν είναι ούτε τα ‘μη εθνικά’ γονίδια υπεύθυνα, ούτε οι ‘αναρχικοί’, ούτε γενικά και αόριστα κάποιοι ‘κακοί’ άνθρωποι. Πρέπει να τους δείξουμε τις ευθύνες συγκεκριμένων κέντρων εξουσίας, προφανών και αφανών. Τις ευθύνες συγκεκριμένης κάστας ανθρώπων που ζει και λειτουργεί μόνο μέσα από το συγκεκριμένο σύστημα, που τη συμφέρει να κρατά στην άγνοια και το φόβο τους υπόλοιπους, πολλούς ανθρώπους για να διατηρεί την εξουσία της.

Το μεγάλο μας στοίχημα δεν είναι να ματώσουμε περισσότερους ακροδεξιούς από όσους μπορούν να ματώσουν αυτοί. Το μεγάλο και μόνο δυνητικά κερδοφόρο στοίχημά μας είναι αποκαλύψουμε καίρια και αιχμηρά την σκοταδιστική, αποπροσανατολιστική προπαγάνδα που παρασύρει αυτά τα οργισμένα παιδιά, αυτούς τους φιλήσυχους πολίτες. Χωρίς να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο όταν δεχόμαστε επίθεση, πρέπει να επιδιώκουμε να μην εμπλεκόμαστε σε σύρραξη του δρόμου. Η ιδεολογική συμπλοκή και μας συμφέρει και σιγουρότερα κέρδη αποφέρει.

Μάρκομ Ξ

Μια κριτική στις θέσεις του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Στην εφημερίδα ‘Εποχή’ της 18^ης Νοεμβρίου αναφέρονται οι θέσεις του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (εφεξής ΚΕΑ) ενόψει του 2^ου συνεδρίου του 23 – 25 Νοεμβρίου. Διαβάζοντας τις κανείς μπορεί να εντοπίσει τις αιτίες μερικών από τα ιδεολογικο – πολιτικά προβλήματα που ταλανίζουν αρκετές από τις συνιστώσες που απαρτίζουν αυτό που λέμε ευρωπαϊκή αριστερά σήμερα.

Το πρώτο καίριο ζήτημα των θέσεων του ΚΕΑ είναι ‘η αποτυχία της στρατηγικής του προληπτικού πολέμου κατά της τρομοκρατίας και η αδυναμία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να συμβάλλουν στην έξοδο από την κρίση’. Προφανώς δεν αρκεί η αναφορά σε ‘στρατηγική’. Δεν πρόκειται απλά για μια επιλογή τακτικής ενάντια στην υποτιθέμενη παγκόσμια τρομοκρατία που δοκιμάστηκε και απέτυχε, όπως υπονοεί η συγκεκριμένη διατύπωση. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή των αρχουσών τάξεων -κατά κύριο λόγο- των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κεντρικών δυνάμεων με συγκεκριμένο στόχο. Φυσικά, ο στόχος δεν είναι η επινοημένη, υποκινούμενη από μυστικές υπηρεσίες των ίδιων αυτών χωρών, φονταμελιστικού τύπου τρομοκρατία. Ο στόχος της κεντρικής αυτής πολιτικής επιλογής που προετοιμαζόταν καιρό πριν τεθεί σε εφαρμογή ήταν και είναι:

Ø Ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών (εννοείται με ταξικά κριτήρια).

Ø Η ενθάρρυνση των πολέμων παντού στη γη, άρα η διεύρυνση της αγοράς οπλικών συστημάτων και η ασύδοτη υπερτίμηση του πετρελαίου.

Ø Η δυνατότητα εύκολα δημιουργούμενων κρίσεων στις εθνικές οικονομίες σύμφωνα με τις βουλές του ΔΝΤ, ΟΟΣΑ και των κεντρικών ευρωπαϊκών τραπεζών.

Όσον αφορά το δεύτερο σημείο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν ‘απέτυχαν’ να συμβάλλουν στην έξοδο από την κρίση, πολύ απλά γιατί ποτέ δεν προσπάθησαν γι αυτό (πως μπορείς να αποτυγχάνεις για κάτι που δεν προσπαθείς;). Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υπάρξει σύγχυση μεταξύ της κρίσης που αφορούσε τη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ εθνικών αστικών τάξεων και της πραγματικής κρίσης που επηρέασε τους εργαζόμενους και τους μη αστούς γενικότερα. Όσον αφορά την πρώτη κρίση είχαμε σπασμωδικές, παροδικές αντιδράσεις κατά του πολέμου (π.χ. κυβέρνηση Γαλλίας). Αυτές όμως ήταν απλά για το μοίρασμα της λείας και όχι ουσιαστικές προσπάθειες ανατροπής της ιμπεριαλιστικής πολιτικής επιλογής ‘προληπτικός πόλεμος παντού’. Όσον αφορά τη δεύτερη, την πραγματική κρίση σε οικονομικό (βλ. αυξήσεις στο πετρέλαιο) και πολιτικό επίπεδο (περιορισμός δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών) απολύτως καμιά ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν προσπάθησε να κάνει κάτι γι αυτή. Ίσα ίσα που όλες υιοθέτησαν –σε μεγάλο ή μικρό βαθμό- τις επιταγές για περιορισμό των ελευθεριών των πολιτών που επέβαλλαν οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους.

Ακολούθως αναφέρεται χαρακτηριστικά η ‘όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και η ανάδειξη νέων συγκρούσεων, πέραν της παραδοσιακής μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, συγκρούσεων αναφορικά με τις διαφορές των φύλων, των πολιτισμών, την καταστροφή του περιβάλλοντος’ (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Χαρακτηριστικός τρόπος μη μαρξιστικής ανάλυσης. Ουδέποτε υπήρξε σύγκρουση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Αντίθετα, από την γέννηση του καπιταλισμού υπάρχει η αντίθεση –έννοια πληρέστερη νοήματος από τη ‘σύγκρουση’- μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Αλήθεια, οι ‘συγκρούσεις αναφορικά με τις διαφορές των φύλων, των πολιτισμών και την καταστροφή του περιβάλλοντος’ δεν προκύπτουν λόγω της δομικής προαναφερθείσας αντίθεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας; Μήπως η ταξική κοινωνία δεν είναι που γεννά αυτές τις αντιθέσεις και στη συνέχεια η κυρίαρχη τάξη μέσω των μηχανισμών της τις αναπαράγει, ακριβώς για να κρατάει τις κυριαρχούμενες τάξεις διχασμένες, υποβαθμισμένες, στερημένες από μια αξιοπρεπή ζωή;

Τελικά, το ΚΕΑ συνοψίζει την ουσία των θέσεών του: ‘Χρειάζεται «ένας βαθύς μετασχηματισμός της πολιτικής κουλτούρας», μια νέα ηγεμονική κουλτούρα» της αριστεράς, που θα συνδυάζει τις παλιές και τις νέες αντιθέσεις και θα καλύψει το κενό της εκπροσώπησης’. Το ΚΕΑ λοιπόν έχει απορρίψει τις υπάρχουσες θεωρίες, τη μαρξιστική κουλτούρα, την λενινιστική πολιτική ανάλυση. Είναι ακριβώς αυτός ο φόβος και η αποστροφή προς αυτές τις αρχές που δημιουργεί τη σύγχυση στου κόλπους της ευρύτερης ευρωπαϊκής και παγκόσμιας αριστεράς. Γιατί ο κομμουνισμός απορρίπτεται στην ουσία σαν στρατηγικός στόχος; Ίσα ίσα, η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή είναι που επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί στην Ευρώπη και απέτυχε παταγωδώς. Πως μπορεί κανείς να απορρίψει ένα θεωρητικό οικοδόμημα (τον κομμουνισμό) συλλήβδην, όταν δεν υπήρξε ποτέ η ουσιαστική εφαρμογή του στην πράξη; Όχι επειδή ήταν ανέφικτη, αλλά κύρια επειδή οι φορείς που έπρεπε να το πράξουν δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν.

Προφανώς η ανάλυση της πολιτικής κατάστασης των πρώην σοσιαλιστικών χωρών και των αιτίων της κατάρρευσής τους είναι αδύνατη σε μερικές αράδες. Σε κάθε περίπτωση όμως, η σύγχρονη Αριστερά οφείλει να αφουγκράζεται εύστοχα την πραγματικότητα και να προχωρά στον εντοπισμό της πολιτικής αναγκαιότητας χωρίς παρελθοντικά συμπλέγματα και αστικογενείς, αντιμαρξιστικές επιρροές.

Η υπάρχουσα μαρξιστική θεωρία πρέπει να προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα όσον αφορά την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, τη μορφή του ιμπεριαλισμού σήμερα, την επίδραση των νέων τεχνολογιών στον τρόπο άσκησης εξουσίας και άλλα επί μέρους ζητήματα.

Η κομμουνιστική ιδεολογία προβάλει περισσότερο από ποτέ σήμερα σαν ο μόνος ελκυστικός τρόπος ανάδυσης από το απύθμενο πηγάδι που ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός σπρώχνει όλες τις άλλες τάξεις πλην της αστικής. Το πέρασμα της ιδεολογίας αυτής στο πολιτικό επίπεδο μέσω μιας πρωτοπορίας και η άμεση σύνδεση αυτής της πρωτοπορίας με την επαναστατική πρακτική των μαζών, είναι ακόμα μια φορά το ζητούμενο.

Με προίκα την εμπειρία του παρελθόντος, η στρατηγική που θα οδηγήσει στον απώτερο στόχο -την σοσιαλιστική και τελικά αταξική κοινωνία- θα πρέπει να έχει σαν βασικά χαρακτηριστικά:

Ø Την καθημερινή επαφή των φορέων της πρωτοπορίας με τους φορείς της εργατικής τάξης, αλλά και των άλλων καταπιεζόμενων -εν δυνάμει συμμαχικών- τάξεων.

Ø Την δυνατότητα πολιτικών ελιγμών κατά το δοκούν, ώστε ανά πάσα στιγμή να υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες για τη διάδοση των ιδεολογικών προταγμάτων.

Ø Την επιδίωξη συμμαχιών στο ευρύτερο δυνατό επίπεδο, ώστε συνεχώς να επιτυγχάνονται επί μέρους στόχοι –έστω και μικροί- δημιουργώντας παράλληλα κλίμα αισιοδοξίας και πίστης για τη νίκη στα καταπιεζόμενα στρώματα.

Η οργανωτική και λειτουργική δομή του φορέα της πρωτοπορίας θα πρέπει να είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση της δομής του επιδιωκόμενου τρόπου άσκησης εξουσίας. Με άλλα λόγια, ρίχνοντας εποικοδομητικά κριτική ματιά στο παρελθόν, ο φορέας (κόμμα) που θα (καθ)οδηγήσει προς την επανάσταση επιβάλλεται να λειτουργεί μέσα από άμεση, ολόπλευρη και απόλυτα δημοκρατική συμμετοχή ευρύτερων λαϊκών μαζών. Φαινόμενα γραφειοκρατίας, συγκεντρωτισμών και πρωσοπολατρείας πρέπει να αποκλειστούν απ’ την αρχή και για πάντα. Αλίμονο αν ο δρόμος προς έναν μη καπιταλιστικό, αταξικό κόσμο περνάει μέσα από αστικές δομές και πρότυπα εξουσίας. Αλίμονο αν για μια ακόμη φορά, όπως τόσες άλλες στο παρελθόν, το αστικό κράτος παραμείνει στη θέση του και αλλάξουν απλά οι διαχειριστές του.

Μάρκομ Ξ

Ανοίγω τυχαία το κυριακάτικο ένθετο περιοδικό αθηναϊκής εφημερίδας ‘ευρείας κυκλοφορίας’. Αφιέρωμα στη διακόσμηση του σπιτιού. Προϊόντα που ορίζονται από τους τυχάρπαστους συντάκτες του αφιερώματος σαν καλλιτεχνικά.  Κόστος: άγνωστο και ιδιαίτερα υψηλό. Σίγουρα πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα μπορούσαν να καλύψουν το 60% των ασφαλισμένων ενεργών εργαζόμενων σήμερα. Άραγε πόσοι από το 1100000 ανασφάλιστους μπορούν να αγοράσουν κάποιο από αυτά τα προϊόντα; Μάλλον ελάχιστοι. Επομένως το αφιέρωμα της εφημερίδα απευθύνεται σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του αναγνωστικού κοινού της, με δεδομένο ότι υποτίθεται ότι πρόκειται για εφημερίδα του ‘λαού’.

Ανοίγω την τηλεόραση. Πέφτω τυχαία πάνω σε μια εκπομπή ‘ποικίλης ύλης’ ή αλλιώς κουτσομπολίστικη. Γυρνάω κανάλι και πέφτω σε ειδήσεις. Το θέμα είναι ακριβώς ίδιο με της κουτσομπολίστικης εκπομπής. Αναρωτιέμαι, πόσοι από τους εργαζόμενους που αγχώνονται για το αν θα τους φτάσουν τα λεφτά για το πετρέλαιο, αν οι ντομάτες θα ακριβύνουν κι άλλο αυτή τη βδομάδα, αν το παιδί θα μπορέσει να πάει σε καλό φροντιστήριο και αν το αφεντικό θα δώσει αυτή τη ρημάδα την αύξηση μετά από δυο χρόνια, ενδιαφέρονται πραγματικά να μάθουν κατά πόσο η συγκεκριμένη λαϊκή αοιδός εθεάθη χτες σε κοσμικό κέντρο. Σε τι θα τους ωφελήσει αυτή η γνώση; Μήπως θα κάνει καλύτερη τη ζωή τους; Μήπως θα τους βοηθήσει να βρουν ένα δρόμο για να λύσουν κάποια από τα προβλήματά τους; Θα τους βοηθήσει να ξεχαστούν για λίγο, θα αντιτάξει κάποιος, μιας και τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι και αλλιώς. Με παρόμοιο τρόπο δε λειτουργούν και αυτοί που παίρνουν ναρκωτικά; Αυτά θέλουν να βλέπουν, θα ισχυριστεί κάποιος άλλος. Από πού προκύπτει αυτό; Από τις αποδεδειγμένα κίβδηλες μετρήσεις της μιας και μοναδικής εταιρίας μέτρησης τηλεθέασης που αποδεδειγμένα είναι μέτοχος σε διαφημιστικές εταιρίες; Ή μήπως προβλήθηκαν ποτέ και άλλου είδους εκπομπές και μετά από απαίτηση τηλεθεατών άρχισαν να δείχνουν τα κουτσομπολιά; Μήπως την εποχή της κρατικής τηλεόρασης έπαιρνε τηλέφωνο ο κόσμος και ζητούσε εκπομπές ‘life style’ και παρόμοιες; [σ.σ. επί εποχής χούντας άρχισαν να προβάλλονται επιδείξεις μόδας]

Ξεφυλλίζω ‘εναλλακτικό’ περιοδικό που στηλιτεύει την κυρίαρχη κουλτούρα και τρόπο ζωής. Τίγκα στη διαφήμιση. Αυστηρά υπάκουο σε νόρμες. Όχι τις νόρμες της πλειοψηφίας, αλλά νόρμες οπωσδήποτε. Ίσως αισθητικά κατάτι πιο ανεκτό από άλλα. Αλλά μέχρι εκεί. Στην ουσία καταδικάζει αυτούς που χτενίζουν τα μαλλιά τους ίσια (που αποτελούν και την πλειοψηφία του κόσμου) και υπερθεματίζει αυτών που τα αφήνουν κατσαρά (που είναι ‘οι περιθωριακοί’). Και στη μία και στην άλλη περίπτωση το ζήτημα είναι πως θα χτενίσουμε τα μαλλιά μας και τίποτα περισσότερο. Δεν κάνεις αντίσταση όταν αντί να πηγαίνεις σε συγκεκριμένα mainstream μαγαζιά, πας σε συγκεκριμένα underground μαγαζιά υπακούοντας ουσιαστικά και στις δυο περιπτώσεις σε νόρμες (ναι, επίτηδες την επαναλαμβάνω τη λέξη). Διότι και στις δυο περιπτώσεις δεν αφήνεσαι να επιλέξεις τι πραγματικά θέλεις να κάνεις, λειτουργείς καθ’ υπαγόρευση. Από το μεγάλο μαντρί που ξεφεύγεις για λίγο σε βάζουν -δίνοντάς σου και την ψευδαίσθηση για το αντίθετο- σε άλλο, μικρότερο, πιο οικείο, αλλά πάντα μαντρί.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες φέρνοντας παραδείγματα για το πώς η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να περάσει την κουλτούρα της στις υπόλοιπες μέσω των μηχανισμών προπαγάνδας. Μηχανισμοί προπαγάνδας είναι η τηλεόραση, το net, οι εφημερίδες και τα περιοδικά, τα ραδιόφωνα, η βιομηχανία της διαφήμισης, η βιομηχανία της μουσικής και του θεάματος. Μηχανισμός προπαγάνδας ή ιδεολογικός μηχανισμός είναι και το εκπαιδευτικό σύστημα (το συγκεκριμένο μάλιστα είναι κρατικός μηχανισμός). Αστική τάξη είναι όλοι όσοι κατέχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κεφάλαιο, άρα επιβιώνουν από την εκμετάλλευση της εργασίας άλλων (ενώ οι ίδιοι δεν παράγουν τίποτα, ούτε προσφέρουν κάποιου είδους υπηρεσία) και όσοι χωρίς να κατέχουν πραγματικό κεφάλαιο παρασιτούν από τους παραπάνω και τους εργαζόμενους επιτελώντας διεκπεραιωτικές για τους κεφαλαιοκράτες υπηρεσίες. Μέσω λοιπόν των (ιδεολογικών) μηχανισμών, η κυρίαρχη αστική τάξη (που κατέχει την κρατική εξουσία) επιχειρεί να κάνει τους εργαζόμενους και όλους τους καταπιεζόμενους εν γένει να ξεχνούν συνεχώς τα πραγματικά τους προβλήματα, να μην καλλιεργούν την προσωπικότητά τους, να αγνοούν τα πραγματικά τους θέλω, να μην εμπιστεύονται τους άλλους, να μην πιστεύουν στη δύναμή τους.

Να ξεχνούν τα προβλήματά τους, γιατί αν τα θυμούνται θα θέλουν προφανώς να τα λύσουν και θα αρχίσουν να αναζητούν τρόπους για να το πετύχουν αυτό. Μοιραία, θα αντιληφθούν ότι για το βασικό τους πρόβλημα -την ανέχεια, τη σκλαβωτική δουλειά, την επαγγελματική αβεβαιότητα- ευθύνονται οι προαναφερθέντες κεφαλαιούχοι (αστική τάξη) που παραμένουν χωρίς προβλήματα, ακριβώς γιατί έχουν πρόβλημα οι εργαζόμενοι. Θα φτάσουν επομένως οι εργαζόμενοι να καταλάβουν ότι κανένας φυσικός, θεϊκός ή άλλος νόμος δεν ορίζει ότι πρέπει κάποια εκατομμύρια να δουλεύουν για ένα (άντε δυο) κομμάτι(α) ψωμί και μερικές δεκάδες να κάθονται αραχτοί και να απολαμβάνουν.

Να μην καλλιεργούν την προσωπικότητά τους, γιατί αν το κάνουν θα αρχίσουν να επιζητούν κάτι παραπάνω από τη φυσική τους επιβίωση. Θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που τους κάνει ανθρώπους και τους διαφοροποιεί από τα άλλα ζώα, είναι ότι δεν τους αρκεί να τρώνε ένα ξεροκόμματο, να κοιμούνται και να πηδάνε κάθε δεύτερο σκ. Αυτοί οι ίδιοι, που βομβαρδιζόμενοι από πολιτιστικά σκουπίδια και καταθλιπτικές εικόνες αποζητούν την αποχαύνωση του καναπέ, μπορούν να ανθίσουν πηγαίνοντας ένα θέατρο, διαβάζοντας ένα βιβλίο. Μα τότε θα έχουν κάτι να κάνουν με τον ελεύθερο χρόνο τους και έτσι θα τον επιδιώκουν.

Να αγνοούν τα πραγματικά τους θέλω και να υποτάσσονται στις επιβεβλημένες ανάγκες. Η βιομηχανία της διαφήμισης, του νομοθετικά κατοχυρωμένου ψεύδους δηλαδή, καθορίζει τις επιθυμίες του κόσμου. Η πληθώρα επιλογών στα καταναλωτικά προϊόντα είναι η φενάκη της εξαναγκασμένης κατανάλωσης, της επιβολής των παραγωγών πάνω στους αγοραστές για περισσότερες αγορές, που θα δημιουργούν περισσότερες ανάγκες κ.ο.κ. Άραγε πόσο χειρότερα θα ήμασταν αν αντί για 50 διαφορετικές μάρκες σαμπουάν υπήρχαν 10; Πόσο θα επηρέαζε την ποιότητα, αφού στην ουσία δυο τρεις εταιρίες καλλυντικών είναι πίσω από αυτές τις 50 μάρκες. Η ματαιοδοξία των ανθρώπων καλλιεργείται συστηματικά από την παγκόσμια αγορά και μάλιστα φτάνει να θεωρείται αξία το να μπορεί κανείς να παρασύρει όσο το δυνατό περισσότερους να αγοράσουν κάτι, όχι γιατί το έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά γιατί έτσι νομίζουν (marketing, διαφήμιση, ψυχολογία).

Να μην εμπιστεύονται τους άλλους, γιατί απομονωμένοι ελέγχονται καλύτερα. Πόσο ευκολότερο είναι να φοβίσεις, να αποπροσανατολίσεις, να καθυποτάξεις έναν άνθρωπο που είναι μόνος του, απ’ ότι έναν που δεν είναι; Ταινίες που παρουσιάζουν ψυχοπαθείς ‘που μπορεί να είναι ακόμα και ο επί χρόνια γείτονάς σας!’. Αστυνομικά ρεπορτάζ για ειδεχθή εγκλήματα που ‘μπορούν να συμβούν σε κάθε φιλήσυχη γειτονιά’. Τηλεοπτικές σειρές όπου οι ήρωες λένε συνεχώς ψέματα ο ένας στον άλλο, απατούν, κλέβουν, φθονούν. Αλλόθρησκοι, αλλοεθνείς, αλλόφυλοι καιροφυλακτούν για να σε ξεκάνουν, να σε ληστέψουν, να σε εκμεταλλευτούν. Η συστηματική καλλιέργεια δυσπιστίας προς τους άλλους, τους ξένους, τους αγνώστους αποσκοπεί στην απομόνωση. Η απομόνωση οδηγεί στο φόβο. Ο φόβος οδηγεί στην εύκολη υποταγή.

Να μην πιστεύουν στη δύναμή τους. Οι αστοί που μας εξουσιάζουν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών. Εμείς είμαστε αμέτρητοι. Έχουν στα χέρια τους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς. Έχουν το κράτος. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι υποχρεωμένοι κάθε ώρα και κάθε στιγμή να μας κρατάνε στο σκοτάδι, να μας εμποτίζουν με την παρηκμασμένη τους κουλτούρα, να μας τρομοκρατούν. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά, πως όσους μηχανισμούς και αν κινητοποιήσουν, όσα όπλα και αν στρέψουν εναντίον μας αν εμείς, οι καταπιεζόμενοι εργάτες, μισθωτοί, αγρότες, βιοτέχνες, μικροϊδιοκτήτες και άνεργοι συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη μας, δεν τους σώζει τίποτα. Γνωρίζουν πέρα από κάθε αμφιβολία -και έχει φανεί περίτρανα στην ιστορία αυτό- πως αν οι μάζες των καταπιεσμένων συνειδητοποιήσουν ποια είναι τα πραγματικά τους συμφέροντα, ποια είναι τα δικαιώματά τους πάνω σε αυτή τη γη και πως μπορούν να τα διεκδικήσουν η πολύμορφη εξουσία τους θα καταρρεύσει σα χάρτινος πύργος.

Σιμώνει η ώρα που οι λαοί θα πάρουν πάλι τις τύχες τους στα χέρια τους.

Μάρκομ Ξ

Αχ, Μπανανία…Μια χώρα ονειρεμένη. Μια χώρα με ιστορία και προοπτική. Ένας τόπος όπου το πάντρεμα της φυσικής ομορφιάς με την υψηλή κουλτούρα των κατοίκων της σε μαγεύει, σε μεθά, σχεδόν σε σκλαβώνει. Τίποτα δεν μοιάζει αδύνατο εδώ, ακριβώς επειδή τίποτα δεν είναι δυνατό. Το ωραίο μπορεί να γίνει άσχημο εν ριπή οφθαλμού και το μεγάλο να μικρύνει σε μια ανασεμιά. Μα πόσο ερεθιστικά αντιφατικά είναι τα πράγματα εδώ στη Μπανανία.

Εδώ λοιπόν κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, παλιότερα ακόμα και από τότε που φτιάχνονταν τα παραμύθια, κάποιοι μεγαλούργησαν. Είχαν το χρόνο και το χρήμα και έχοντας αυτά δεν άργησε να τους έρθει και η διάθεση. Έτσι έφτιαξαν κάποια σπουδαία πράγματα. Άλλα από στέρεα, απτά υλικά και άλλα -ίσως πιο στέρεα ακόμα- από ιδέες και λόγια. Α, τότε ο τόπος δεν λεγόταν Μπανανία. Είχε ένα άλλο όνομα, ξεχασμένο και χωρίς ιδιαίτερο νόημα πια. Βέβαια αυτοί οι σπουδαίοι παλαιοί, στην προσπάθειά τους να διαπρέψουν ‘αναγκάστηκαν’ να κάνουν κάποιες μικρο – ατασθαλίες. Έσφαξαν κάποιες χιλιάδες, βασάνισαν, έκλεψαν, γκρέμισαν. Αλλά αυτά ήταν μες στο πρόγραμμα τότε. Κάθε αρχαίος πολιτισμός που σεβόταν τον εαυτό του είχε να επιδείξει τέτοιου είδους ανδραγαθήματα. Ήταν τρόπον τινά η μέθοδος εκπολιτισμού της εποχής.

Τότε λοιπόν, υπήρχε και ένα πλήθος κόσμου που χαμπάρι δεν έπαιρνε από τα μεγαλεία της εποχής. Δεν έφταιγε ότι ήταν χαζοί, όχι. Απλά δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με αυτά, γιατί προσπαθούσαν λεπτό με το λεπτό να επιβιώσουν. Δεν είχαν και τη κατάλληλη ενημέρωση, γιατί εκεί στις πλίνθινες καλύβες και τους στάβλους που ζούσαν δεν έφταναν οι εφημερίδες. Που λόγος για τηλεόραση και τέτοια, δεν υπήρχαν αυτά τα μαραφέτια. Αυτοί οι άνθρωποι, που ήταν πολύ περισσότεροι από τους άλλους τους μεγάλους, ήταν και αυτοί κάτοικοι αυτού του τόπου. Μάλιστα οι κακές γλώσσες λένε, ότι ακριβώς επειδή αυτοί (οι πολλοί και εξαθλιωμένοι) δούλευαν νυχθημερόν στα χωράφια, στα ζώα, στα λατομεία και σε άλλες πολύ ενδιαφέρουσες όσο και κοπιαστικές δουλειές, μπορούσαν οι άλλοι (οι λίγοι και καλοβολεμένοι) να μεγαλουργούν. Αλίμονο, δεν μειώνει την αξία των επιτευγμάτων αυτή η υποψία, αλλά να ξέρουμε και τι λέμε έτσι; Άλλωστε και σήμερα υπάρχουν κάποιοι που μεγαλουργούν και φτιάχνουν πράματα και θάματα, πόλεις πάνω στη θάλασσα και περιοχές από πάγο στη μέση της ερήμου και άλλα τέτοια. Επίσης υπάρχουν μεγάλοι σκηνοθέτες, συγγραφείς, καλλιτέχνες και φιλόσοφοι που δημιουργούν και γράφουν και ζωγραφίζουν και άλλα τέτοια ωραία. Ε, όλοι αυτοί όμως κάποια στιγμή πρέπει να φάνε, να ντυθούν και διάφορα άλλα τέτοια πεζά. Ποιος πληρώνει το φαΐ τους, τα ρούχα τους και τα υπόλοιπα; Κάποιοι δεν πρέπει να τα παράγουν αυτά και μάλιστα να παράγουν τόσα πολλά, ώστε και οι ίδιοι να έχουν να φάνε και να εξασφαλίζουν τα αναγκαία για τους άλλους που ασχολούνται με τα μεγάλα επιτεύγματα;Μα παρασύρθηκα, είναι αλήθεια. Ξεκίνησα να μιλάω για το ένδοξο παρελθόν της Μπανανίας.

Λοιπόν, πέρασαν χρόνια, οι καιροί άλλαξαν και μαζί τους άλλαξε και ο τόπος. Οι άνθρωποί του έπαθαν ότι έκαναν αυτοί παλιά στους άλλους. Κατακτήθηκαν ή μάλλον για να είμαι ακριβής, ‘εκπολιτίσθηκαν’. Πέρασαν χρόνια έτσι. Βέβαια πάλι κάποιοι λίγοι από αυτούς κατάφερναν να μεγαλουργούν. Επίσης οι πνευματικοί ηγέτες της θρησκείας περνούσαν μέλι γάλα. Δεν είναι ότι τους άρεσε, προς θεού. Η καρδούλα τους του ξέρει πόσο άσχημα αισθάνονταν για το λαό που υπέφερε τον ξένο ζυγό, εκεί στα χρυσοποίκιλτα παλάτια τους, με τις διαμαντοστολισμένες τιάρες τους και τα ασημόχρυσα καλιμαύκια τους. (Τι είναι η ‘τιάρα’; Να σαν αυτό που φοράν σήμερα οι δικοί μας πνευματικοί ηγέτες της εκκλησίας, έτσι χρυσό και πολύτιμο. Όπως οι διδαχές του Ιησού.) Αχ, κι αν βασανίζονταν οι αρχιεπίσκοποι και οι μητροπολίτες που γνώριζαν την κατάντια του λαού τους. Και μαζεύονταν σε μεγάλα τραπέζια με πολλά φαγητά και μουσική και άλλα. Εκεί τρώγανε μαζί με τους κατακτητές, για να προσπαθήσουν να τους πείσουν να σηκωθούν και να φύγουν, να αφήσουν ελεύθερο τον κόσμο να επιλέξει πάλι για αρχηγούς του μόνο αυτούς, τους πνευματικούς ηγέτες. Μα πείσμα που το είχαν οι αθεόφοβοι! Όχι, εκεί! Να μην αφήσουν τους ιεράρχες, τους βασιλιάδες και τους αριστοκράτες να κάνουν κουμάντο στα ζώα …. εεε στον κόσμο από κάτω μόνοι τους. Σώνει και καλά να διαφεντεύουν και αυτοί.

Τελοσπάντων, κάποια στιγμή βρέθηκαν εκεί κάτι καλόπαιδα που είχαν τσαντιστεί με τον κάθε μπαγλαμά που περνούσε και έριχνε και από μια κατάκτηση στη χώρα και είπαν να πετάξουν τους τελευταίους (τους Ορθομανούς ντε) στη θάλασσα. Ε, αυτό ταίριαζε και με τα σχέδια κάτι άλλων ξένων χωρών που δεν πολυήθελαν τόσο κοντά τους τους Ορθομανούς, ήρθε και έδεσε το γλυκό. Ποιες χώρες ήταν αυτές; Ε, η Γαλαρία, η Μεγάλη Βρεχανία, η Μπρρωσία κυρίως. Αυτοί λοιπόν δεν είδαν με άσχημο μάτι τα καλόπαιδα τα ατίθασα, που είχαν φτιάξει και μια ομάδα για να συνεννοούνται καλύτερα, Φιλική Κομπανία την έλεγαν. Βέβαια, οι άλλοι, οι αριστοκράτες –που τότε τους λέγαν κοτζαμπάσηδες- και οι ιεράρχες δεν θέλανε αλλαγές. Καλά είχαν βολευτεί τόσο καιρό. Ο κόσμος δεινοπαθούσε και αυτοί έδιναν μετάνοιες και έτρωγαν του σκασμού να ξεχάσουν τον πόνο τους για τους άλλους. Κάπως έτσι, ξεκίνησε η επανάσταση. (Τι είναι επανάσταση; Είναι όταν πολλοί μαζί, πετάνε στη θάλασσα (ή σε χαράδρα άμα δεν υπάρχει θάλασσα) κάποιους λίγους που τους κάνουν τη ζωή πατίνι και τρώνε από το φαϊ τους, απαυτώνουν τις γυναίκες τους και κλέβουν τα υπάρχοντά τους κι ύστερα αυτοί οι πολλοί, όλοι μαζί, πασκίζουνε να κάνουνε κουμάντο πια μόνοι τους.) Έτσι λοιπόν –και με τη βοήθεια των άλλων χωρών που είπαμε πριν- οι κάτοικοι αυτής της έρμης χώρας πέταξαν στη θάλασσα τους Ορθομανούς. Είχαν πολύ πάθος τότε. Μπορεί να μην καταλάβαιναν όλοι πολύ καλά τι έκαναν, αλλά η αλήθεια είναι ότι όσο τους πετούσαν, τόσο γούσταραν περισσότερο. Τόσο καταλάβαιναν, ότι αυτοί που τους παρουσιάζονταν σαν αρχηγοί δεν ήταν από τη φύση ή απ’ το θεό ορισμένο να είναι αρχηγοί. Επίσης δεν ήταν ανίκητοι. Έτσι πολύς κόσμος μπήκε στα γεμάτα στην προσπάθεια αυτή και πίστεψε ότι μπορεί και αυτός να πάρει τις τύχες του στα χέρια του.

Αμ δε. Αυτοί που λέγαμε πριν, οι κοτζαμπάσηδες, οι δεσποτάδες και οι λοιποί πρώην υπάλληλοι των Ορθομανών, μόλις είδαν ότι ο κόσμος τους κάνει ζάφτι τους ξένους, άνοιξε η όρεξή τους. Σου λέει, τώρα που φεύγουν τα αφεντικά, θα αφήσουμε τους χωριάτες να κάνουν κουμάντο στο σπίτι τους και εμείς στην απέξω; Ναι, αλλά πως θα τους κουλαντρίσουμε που είναι και πολλοί, είναι και ξαναμένοι; Έτσι στράφηκαν για τα καλά στις άλλες δυνάμεις, στη Γαλαρία, την Βρεχανία και την Μπρρωσία, ντε. Αφού έγλυψαν, φίλησαν, έσκυψαν και μπρος και πίσω, γονάτισαν και ξάπλωσαν έψησαν τους άλλους ξένους να τους βοηθήσουν να γίνουν αυτοί αφεντικά στον τόπο. Και έτσι και έγινε. Τότε πια, ήταν που ο τόπος ονομάστηκε Μπανανία. Το όνομα λένε ότι βγήκε όταν κάποιος από τους ξένους -που μόλις είχε φάει μια μπανάνα- πέταξε τη φλούδα και αμέσως έπεσαν πάνω της όσοι κοτζαμπασο – δεσποτάδες βρίσκονταν εκεί γύρω.Κάπως έτσι, ξεκίνησε η ιστορία της ένδοξης, άμα και πολυπαθούσας Μπανανίας…

Μάρκομ Ξ

Όλη η Μπανανία αγωνιά. Ο πνευματικός πατέρας του έθνους δοκιμάζεται στο χειρουργικό τραπέζι και οι καρδιές όλων των Μπανάνιων χτυπούν με αγωνία για την έκβαση της κατάστασής του. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο ρεπορτάζ που εξασφαλίσαμε κατ’ αποκλειστικότητα.

Εδώ και κάποιους μήνες ο μικρός Μανώλης βρίσκεται σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού. Οι γονείς του έχουν σχεδόν απελπιστεί και η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν ‘θέλαν να μας επιτρέψουν να του πάρουμε συνέντευξη. Όμως ο δαιμόνιος ρεπόρτερ – καμεραμάν – καφετζής μας Α.Δίστακτος κατάφερε να τρυπώσει βράδυ στο δωμάτιο του μικρού, την ώρα που η μητέρα του μετά από 13 ώρες στη δουλειά είχε πια αποκάμει στην καρέκλα της. Αφού ξύπνησε τον μικρό, του έδωσε μερικές καραμέλες και άρχισε να τον ρωτάει για τον αρχιεπίσκοπο.

Ο μικρός αποκαλύφθηκε ότι γνώριζε τα πάντα, αφού οι γονείς του είχαν φροντίσει να τον κρατούν ενήμερο προσπαθώντας προφανώς να του εμφυσήσουν ελπίδες. Του έλεγαν ότι όπως ένα τόσο σπουδαίο πρόσωπο σαν τον αρχιεπίσκοπο δοκιμάζεται από το θεό, είναι λογικό να πρέπει να περάσει από την ίδια δοκιμασία και ο ίδιος. Όπως ο αρχιεπίσκοπος φαίνεται να βρήκε τον καλό άνθρωπο που θα του δώσει το νεφρό του, έτσι και για τον ίδιο θα βρεθεί. Του εξήγησαν ότι δεν πρέπει να παραπονιέται που πονάει σχεδόν όλη την ημέρα κάθε μέρα. Ότι δεν πρέπει να δυσανασχετεί με την αναγούλα που του φέρνουν τα φάρμακα που του δίνουν για τον πόνο. Ότι δεν πρέπει να κλαίει όταν πονάει και φωνάζει τη νοσοκόμα και εκείνη κάνει ώρες να φανεί. Όταν τους ρώτησε γιατί αυτός δεν είναι σε τόσο ωραίο και μεγάλο νοσοκομείο όπως ο αρχιεπίσκοπος, αλλά σ’ αυτό εδώ που υπάρχουν άρρωστοι γέροι που βρωμάνε στους διαδρόμους, φαγητό που μοιάζει με πλαστελίνη και οι τοίχοι του είναι ξεθωριασμένοι και χαλασμένοι του εξήγησαν ότι δεν μπορεί αυτός, ένας πιτσιρικάς να έχει την ίδια αντιμετώπιση με τον αρχιεπίσκοπο, τον ‘πνευματικό πατέρα του έθνους’ (αυτό το τελευταίο ο μικρός έδειχνε να μην το καταλαβαίνει, αλλά του είχε φανεί ωραίο). Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’. Όταν ρώτησε να μάθει αν και οι γονείς του αρχιεπίσκοπου είχαν αναγκαστεί να πουλήσουν το σπίτι τους όπως οι δικοί του για να πληρώσουν το νοσοκομείο, εκείνοι του απάντησαν πως όχι και να μη στενοχωριέται, γιατί όλοι οι Μπανάνιοι έδωσαν λεφτά για να πληρωθεί το νοσοκομείο του αρχιεπισκόπου. Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’. Όταν ρώτησε αν θα βρεθεί και γι αυτόν κάποιος να δώσει το νεφρό, του εξήγησαν ότι πρώτα θα βρουν νεφρά για όλους τους μεγάλους και σημαντικούς ανθρώπους, χωρίς τους οποίους τι μέλλον θα είχαμε εμείς οι υπόλοιποι και μετά γι αυτόν που είναι μικρός. Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’. Όταν τους ρώτησε τι να κάνει που σχεδόν κάθε βράδυ έχει εφιάλτες και την ημέρα μερικές φορές τον πιάνει ένας παράξενος κρύος ιδρώτας και όλα γύρω σκοτεινιάζουν του είπαν να μην είναι εγωιστής, να μη σκέφτεται τον δικό του πόνο, αλλά να σκέφτεται ότι και ο αρχιεπίσκοπος πονάει και είναι ανήμπορος στο κρεβάτι του, ενώ θα έπρεπε κανονικά να φοράει τη χρυσή του τιάρα και να ταξιδεύει μαζί με τους ακόλουθούς του σε διάφορες χώρες και να διαλαλεί το λόγο του θεού σε μεγάλα ξενοδοχεία. Ύστερα, όταν παραπονέθηκε ότι δεν μπορεί να φάει το φαγητό του γιατί είναι άνοστο και μετά θέλει συνέχεια να πάει στην τουαλέτα, του είπαν ‘κοίτα πως αδυνάτισε ο αρχιεπίσκοπος, που ενώ ήταν τροφαντός, κόκκινος κόκκινος και υγιής, ώστε να εμπνέει τους πιστούς να τρώνε καλά και πλουσιοπάροχα όπως αυτός, τώρα έχει μείνει πετσί και κόκκαλο’ (ο μικρός γελούσε πολύ με αυτή τη φράση). Του είπαν επίσης να μην απελπίζεται και πως ‘ο Θεός είναι μεγάλος’.

Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ – καμεραμάν – καφετζής Α. Δίστακτος φαίνεται ότι κέρδισε την εμπιστοσύνη του μικρού, γιατί λίγο πριν ξεψυχήσει, αφού δεν μπόρεσε να βρεθεί νεφρό για αρκετούς μήνες, ζήτησε να τον φωνάξουν δίπλα του. Αφού προφανώς εξασφαλίσαμε αποκλειστικά πλάνα από συντετριμμένους γονείς, κλάματα και οδυρμούς, πήραμε κατ’ αποκλειστικότητα και την τελευταία δήλωση του μικρού.

«Ας ζήσει ο αρχιεπίσκοπος, που είναι πολύ πιο σημαντικός από μένα. Εύχομαι εκεί που θα πάω ο θεός να είναι παιδί, γιατί εδώ που είναι μεγάλος, μόνο τους μεγάλους σκέφτεται».

Πάνος Ρόμπολος

«Φαντάζομαι την αντίδραση του Τίτι όταν δει τα καινούρια μου εμφυτεύματα!»

ενθουσιώδης ατάκα νεαρής λατίνας πρωταγωνίστριας σε τηλεοπτική σειρά, αναφερόμενη στο καινούριο της στήθος και την αναμενόμενη αντίδραση ενός εμπόρου ναρκωτικών (Τίτι) τον οποίον φιλοδοξεί να φιλοξενήσει ανάμεσα στα σκέλια της, ενώ θα σκέφτεται το αγόρι της, με το οποίο είναι τρελά ερωτευμένη

Όλη η Μπανανία βρίσκεται σε αναβρασμό. Ένα από τα δυο μεγάλα (προσ)κόμματα, το απαΠαΣΟΚ-και-Δέος, βρίσκεται σε κρίση. Δυο γίγαντες της πολιτικής συγκρούονται για την ηγεσία. Ο τρίτος υποψήφιος δεν έχει ουσιαστικές ελπίδες, αλλά σίγουρα θα παίξει καθοριστικό ρόλο.

Ο πρώτος, ήδη αρχηγός, είναι ο γνωστός Iorgos Πάουελνδρέου, γιος της μαμάς του, εγγονός του παππού του και γελωτοποιός της ΗΠΑτικής αυλής. Ξεχωρίζει για την ευχέρειά του στα greeklish, για τις πρωτότυπες φόρμες jogging που διαλέγει, για την άπταιστη προφορά του όταν αναφωνεί ‘yes, sir’ και για την ικανότητά του να τερματίζει πρώτος όταν τρέχει μόνος του. Επίσης έχει δουλέψει δυο μήνες σε βενζινάδικο, τρεις μέρες σε συνοικιακό παντοπωλείο και δυο εβδομάδες σε εταιρία τηλεγνωριμιών με το ψευδώνυμο ‘Ριρής ο ψηλοκάπουλος’. Τέλος, έχει σταθερές πολιτικές απόψεις που τις διαμορφώνει με βάση τα καθημερινά e-mails που λαμβάνει από τον αναπληρωματικό θυρωρό του υπουργείου από-το-εξωτερικόν της ΗΠΑτικής αυτοκρατορίας.

Ο δεύτερος ονομάζεται Ελ Βαζελίνος, είναι γνωστός (παρα)νομικός, τέως λούστρος του πατέρα του παραπάνω και γνήσιος εκφραστής όλων των απόψεων, όλων των τάσεων του όλου απαΠαΣΟΚ-και-Δέος. Διακρίνεται από αρκετά μακριά με γυμνό μάτι, μπορεί να μιλάει ακόμα και στον ύπνο του χωρίς διακοπή και είχε πάντα άριστους βαθμούς στην έκθεση, αφού οι διορθωτές όταν έφταναν στο τέλος είχαν ξεχάσει τι είχαν διαβάσει και απλά έμεναν με μια αόριστη ευχάριστη γεύση στο στόμα, σαν αυτή που αφήνει μια αγκινάρα μαγειρεμένη ‘αλά πολίτα’. Κατείχε θέση στο πανεπιστήμιο και εφάρμοζε μια πρωτοποριακή τακτική καλλιεργώντας στους φοιτητές του την προσωπική πρωτοβουλία, αφού σχεδόν ποτέ δεν πατούσε στο μάθημα, γιατί πάντα ‘κόλλαγε’ στο κυλικείο της σχολής. Οι (α)πολιτικές του απόψεις είναι στέρεες, στοιχειοθετημένες, προοδευτικά νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικά δεξιές και ριζοσπαστικά συντηρητικές. Σέβεται την ιδιωτική πρωτοβουλία στα πλαίσια της δημόσιας εκποίησης των δωρεάν αγαθών υπό πώληση, στηρίζει την ανταγωνιστική λειτουργία των ισχυρών κρατικών επιχειρήσεων που ανήκουν σε ιδιώτες, είναι υπέρ του πολέμου στο Ιράκ κάθε Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή και κατά Κάθε Τρίτη Πέμπτη και Σάββατο (την Κυριακή ρεπό), ενώ στην ερώτηση ‘τι θα κάνετε με το άρθρο 16;’ απάντησε «Μα δεν ενθυμούμαι να υπάρχουν 16 άρθρα στην ελληνική γραμματική». Τέλος, είναι ενάντια στους πρίγκιπες, γιατί όταν ήταν μικρός ήθελε να γράψει τον ‘Μικρό πρίγκιπα’ και απογοητεύτηκε οικτρά όταν έμαθε ότι τον πρόλαβε κάποιος Αντουάν Εξιπερί.

Ο τρίτος υποψήφιος ονομάζεται Κωνσταντίνος Σκανδαλοθηρίδης ή Λαγός ή Υπόγειος ή Υπεύθυνος Καταστολής Απείθαρχων Πασπιτών. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές με τίτλους όπως ‘Και αύριο μέρα είναι’, ‘Μπόρα είναι θα περάσει’, ‘Η ανασεισίφαλλος και ο Ανδρέας’, ‘Ο παλιός είναι αλλιώς’ και ‘Εγώ, ο γραμματέας’. Διαφοροποιείται σημαντικά από τους προαναφερθέντες γιατί βλέπει τα πράγματα σε βάθος, εκτιμά την πολιτική κατάσταση καθ’ ύψος και αγναντεύει το όλον μήκος της κεντροαριστερής, παλαιο – παπανδρεϊκά επαμφοτερίζουσας απαίτησης της λαϊκής βάσης των αστών του απαΠαΣΟΚ-και-Δέος για εκσυγχρονισμό. Τέλος, ακούει με ιδιαίτερη ευαισθησία τα (προ)τάγματα της νεολαίας, ειδικά όταν αυτά αποτελούνται από ξανθιές, δίμετρες, αρωματοφορούσες και ελαφρά ντυμένες υπάρξεις.

Η μάχη προβλέπεται σκληρή και ένα σωρό ειδικοί εμπειρογνώμονες (στυλίστες, παπάδες, καφετζούδες, περφόρμερς και καλλιτεχνικοί παραγωγοί) έχουν επιστρατευτεί για να συμβουλέψουν, να εκτιμήσουν, να (μας) λοιδορήσουν και να φροντίσουν η αντιπαράθεση να έχει αυστηρά πολιτικά κριτήρια. Σε αυτό βέβαια συμβάλλουν και οι αντίπαλοι. Ο Iorgos για παράδειγμα, τάραξε τα νερά με το στιβαρό πολιτικό επιχείρημα «Why τα συγκροτήματα of press που μέχρι πριν some time με παρουσίαζαν like το νέο μεσσία, now με κατακρίνουν;». Ο Ελ Βαζελίνος από την άλλη, αντέταξε το «Τάσσομαι κατά των αρχηγικών κομμάτων, όπως αυτό που με ανέδειξε» και «Κάποιος ηγέτης κόμματος, με πατέρα και παππού που ήταν και αυτοί ηγέτες κόμματος –ονόματα δε λέμε- τρέχει στη μαμά του όταν τα βρει σκούρα. Τέτοιον θέλετε για αρχηγό;». Ο τρίτος της παρέας, προτίμησε να μη μιλήσει, αλλά να απομονωθεί στο σαλέ του στα Καμένα Βούρλα και να συγγράψει ένα σονέτο – λίβελο με τίτλο ‘Δυο γάιδαροι μαλώνανε και ‘ψάχναν για σαμάρι’.

Επιπλέον, όλα τα κανάλια της TV, οι σταθμοί ραδιοφώνου και οι εφημερίδες που σέβονται τον εαυτό τους, ασχολούνται νυχθημερόν με το θέμα και τις προεκτάσεις του, όπως ‘Τι βρισιά χρησιμοποίησε ο τάδε Παουελνδρεϊκός για το δείνα Βαζελινικό’. Έγκριτοι δημ(αγω)οσιογράφοι (π.χ. Γιάννης Πασοκοντέρης, Νίκος Τατιανάτος, George –macho- Λασποράγκας κ.α.) στριμώχνουν συνεχώς τους αντιπάλους θέτοντας ουσιαστικά ερωτήματα, όπως ‘Πόσο μπροστά θέλετε να πάτε τη χώρα και πόσο πίσω πιστεύετε ότι θα την πάνε οι άλλοι;’ ή ‘Γιατί είστε πιο όμορφος από τους άλλους δυο;’ ή ‘Έχει καπότ’ αμάξι σας;’. Προφανώς, κανείς δεν πέφτει στην παγίδα να ασχοληθεί με δευτερεύοντα, ήσσονος σημασίας ζητήματα όπως ο προϋπολογισμός, το ασφαλιστικό, η φορολογική πολιτική, η παιδεία και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες, τη στιγμή μάλιστα που θα χει δε θα χει κάτι μήνες που βγήκε στο (μουσικό) κλαρί η κόρη της λαϊκής αοιδού Αγγελικής Αγραμματίου και όλος ο κόσμος αναρωτιέται πως τα πηγαίνει. Εξάλλου, τα θέματα της επικαιρότητας είναι γνωστό ότι διαμορφώνονται με βάση του ‘τι θέλει ο απλός κόσμος’ (για τον σύνθετο δείχνει να μη νοιάζεται κανείς), ο οποίος «αφού είναι απλός τι να ξέρει κι αυτός, οπότε ας του δείξουμε εμείς που ξέρουμε..», όπως φέρεται να δήλωσε γνωστός διευθυντής προγράμματος, γνωστού καναλιού σε γνωστό δημοσιογράφο, γνωστής εφημερίδας.

Δεν θα μπορούσε να λείψει από το χορό των δηλώσεων ο γνωστός επίτιμος (τεμπελχανο)Πρόεδρος της Νέας Δεινοκρατίας, κος Μητσο(αποστατα)κάκης, ο οποίος παρεχώρησε συνέντευξη μέσω δορυφόρου από τον πύργο του στην Τρανσυλβανία στο γνωστό δημ(αγω)οσιογράφο, Γιώργο Σκαφτιά. Τα κυριότερα σημεία της είναι:

<!–[if !supportLists]–>· <!–[endif]–>«Το ’65 δεν έγινε αποστασία. Τώρα που έχουν πεθάνει όλοι όσοι ζούσαν τότε, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, χαρ, χαρ, χαρ…»

<!–[if !supportLists]–>· <!–[endif]–>«Ο μόνος άξιος για πρόεδρος του απαΠαΣΟΚ-και-Δέος είναι η κορούλα μου (σήκωμα δεξιού ώμου)…»

<!–[if !supportLists]–>· <!–[endif]–>«Αν δεν γίνεται να είναι η κορούλα μου, προτιμώ τον Iorgos, γιατί είναι ο μόνος από την οικογένειά του που έχει καταφέρει να χάσει τόσες φορές από τη δεξιά, ενώ ταυτόχρονα είναι σκυλάκι των ΗΠΑτικών…»

<!–[if !supportLists]–>· <!–[endif]–>«There can be only one, μουχα, χα, χα (σήκωμα δεξιού ώμου), χα, χα, χα (σήκωμα αριστερού ώμου), χα, χα…»

Κλείνοντας το ρεπορτάζ, πρέπει να αναφέρουμε ότι η χώρα έπεσε σε πένθος και η χτεσινή ημέρα κηρύχτηκε Ημέρα Εθνικής Τραγωδίας μετά την ανακοίνωση του ιστορικού στελέχους του απαΠαΣΟΚ-και-Δέος, κας Άννας Σεγκολενοπούλου ότι δεν θα κατέβει για υποψήφια πρόεδρος, γιατί ο Ερμής είναι ανάδρομος. Συντετριμμένος από την ανακοίνωση αυτή, ο γνωστός ποιητής – συγγραφέας – ηθοποιός – περφόρμερ – πολεμικός ανταποκριτής Πέρης Απαλεψιάν συνέγραψε τους ακόλουθους στίχους:

Σκυλιά δεν αλυχτούνε πια τα βράδια

Σώπασαν και τα γέλια των παιδιών

Σκοτάδι σκέπασε τα πράσινα λιβάδια

Φάλτσα η φωνή των ωδικών πτηνών

‘Τι φτώχυνε το κίνημα μας Άννα

Που δεν θα είσαι συ για αρχηγός

Ξέραμε, είσαι παλιά π..άνα

Έκρινες πως δεν ήρθ’ ακόμα ο καιρός

(για το ρεπορτάζ)

Πάνος Ρόμπολος

Συγκλονιστικά νέα από το τελευταίο αστυνομικό δελτίο. Σύμφωνα με πληροφορίες (ο μπατζανάκης της ξαδέρφης του κολλητού του κουμπάρου της γραμματέας του κλητήρα του κυβερνητικού μεγάρου είναι μέλος στη σχολή μπαλέτου που πάω και γω) νέα εθνική τραγωδία απεφεύχθη την τελευταία στιγμή.
Όλα ξεκίνησαν όταν η καθαρίστρια του γραφείου του πλανηταρχ(ιδ)η τον πήρε τηλέφωνο και του είπε ότι θ’ αργήσει. Ο Γεώργιος Θάμνος ο Νεότερος όμως φτερνιζόταν συνέχεια λόγω της σκόνης, πράγμα που τον εμπόδιζε να ασχοληθεί με τα καθήκοντά του, δηλαδή πασιέντζα για αρχάριους μόνο με φιγούρες. Έτσι μια και δυο πήρε το ξεσκονόπανο και άρχισε να καθαρίζει το γραφείο του. Έπεσε έτσι σε κάτι παλιά έγγραφα και τότε σε μια μοναδική στιγμή έκλαμψης – έμπνευσης αποφάσισε να εξασκήσει τη νεοαποκτηθείσα ικανότητά του να διαβάζει. Γρήγορα διαπίστωσε ότι επρόκειτο για αποφάσεις που είχε πάρει το υπουργείο εξωτερικών. Φυσικά, δεν πρόσεξε την ημερομηνία και μετά από δυο ώρες ο πρωθυπουργός της χώρας μας Μπανανίας άκουγε έντρομος στο ακουστικό του τον πλανηταρχ(ιδ)η να τον διατάζει να αποσύρει τα μπανανιακά στρατεύματα από τη Σεφταλόνησο, να ανατρέψει με πραξικόπημα τον ιερωμένο πρόεδρό της και να κάνει την πάπια όταν κάνουν απόβαση οι Τούρκοι. Όταν τόλμησε να ψελλίσει σε άπταιστα αγγλικά και γλύφοντας καλά καλά το ακουστικό μήπως πρόκειται περί λάθους, ο Γεώργιος Θάμνος ο νεότερος τον κατσάδιασε και του είπε ότι καλά θα έκανε να συμμορφωθεί και να στείλει στην εξορία και καμιά πεντακοσαριά κομμουνιστές ακόμα για τιμωρία. Ευτυχώς για το πολύπαθο νησί, λίγο πριν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Χοντρομπαλής κλείσει το ακουστικό και δώσει τις ανάλογες διαταγές, έφτασε η καθαρίστρια στο γραφείο του πλανηταρχ(ιδ)η και του επισήμανε την ημερομηνία των εγγράφων (τριάντα πέντε χρόνια περίπου πριν). Ο Γεώργιος Θάμνος απαίτησε άμεσα συγγνώμη για την παρεξήγηση -την οποία ο κος Χοντρομπαλής αμέσως του ζήτησε- και έκλεισε το τηλέφωνο.
Η ανακούφιση του κου Χοντρομπαλή ήταν έκδηλη καθώς όπως εκμυστηρεύτηκε σε στενό του συνεργάτη (τον τυροπιτά της περιοχής), αυτό που τον ανησυχούσε περισσότερο ήταν που θα έβρισκε ιερωμένο να τον κάνει πρόεδρο της Σεφταλονήσου για να τον ανατρέψει ύστερα. Ο αρχηγός τη αξιωματικής αντιπολίτευσης iorgos Πάουελνδρέου πληροφορηθείς το γεγονός φέρεται να δήλωσε σε δικό του στενό συνεργάτη (τον yoga master του) ότι αυτός (ο iorgos) θα έδινε bonus και τη Μαντιναδονήσο στους φίλους και σύμμαχους Τούρκους. Τέλος, ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δεινοκρατίας, Κ.Μητσοαποστατάκης δήλωσε ότι οι διαταγές των αφεντικών μας Η.Π.Α.νων είναι πάντα επίκαιρες και δεν θα ‘βλαπτε να τις ξαναεφαρμόζουμε προληπτικά κάθε είκοσι με τριάντα χρόνια.

Πάνος Ρόμπολος

Νέα πνοή στο μπανανιακό κοινοβούλιο έδωσε η είσοδος σε αυτό του κόμματος του κου Χουντοτζαφέρη (μακρινό απόγονο του γνωστού Χατζηαβάτη), Λ.Ο.Υ.ΦΑ. (Λαϊκή Οργάνωση Υφέρποντος Φασισμού). Η κοινοβουλευτική ομάδα αποτελείται από τεταρτοαυγουστιανούς υμνητές, χουντικούς λακέδες, φιλοναζιστές, λεπενιστές, μια γεματούλα μεσήλικη νοικοκυρά που βλέπει μόνο βραζιλιάνικα και ΛαΛιακόπουλο, έναν θηλυπρεπή φορτηγατζή που διαβάζει Νίτσε και έναν πρώην μπράβο που έβγαλε την πρώην του στο δίκτυο γυμνή, αφού μελέτησε τις προφητείες του μοναχού Παΐσιου. Ο κος Χουντοτζαφέρης, φτιάχνοντας τη χωρίστρα του που παραπέμπει σε γνωστό εθνάρχ(ιδ)η του 3^ου Ράιχ, εξέφρασε τη βαθιά του λύπη που αξιόλογα στελέχη, όπως η δις Τ.Σούλα χορεύτρια αισθησιακών χορών ή ο μπανανιοαμερικάνος καθηγητής πολεμικών τεχνών Άντι Σημίτης, έμειναν εκτός βουλής. Διαβεβαίωσε πάντως, ότι ακόμα και αυτοί που έμειναν απέξω θα συνεχίσουν να βαράνε με τη γροθιά ή όποιο άλλο πρόχειρο λοστάρι βρίσκουν μπροστά τους το σάπιο κατεστημένο, το κράτος που έχει γίνει έρμαιο αναρχοκομμουνιστικών, συμμοριτικών επιρροών.

Κατά τον εορτασμό της εισόδου τους στη βουλή, μέλη και φίλοι της Λ.Ο.Υ.ΦΑ. κατέκλυσαν γνωστό στρατόπεδο τεθωρακισμένων, όπου ήπιαν και χόρεψαν υπό τους ήχους ασμάτων όπως ‘Τον αράπη κι αν τον πλένεις, πάλι σκύλος, ταμ, ταμ, ταμ θα μείνει’, ‘Αλβανό με είπες μια βραδιά’ και ‘Αδέρφια μου, μπάτσοι, πουλιά’. Διαβάστηκαν αποσπάσματα από κείμενα του Ρούντολφ χΕςεμε, του αστυνομικού διευθυντή – στοχαστή Λαδά, του συνταγματάρχη – ρήτορα – διανοητή Πατατακού και του ηθοποιού Κώστα Πρόκα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιούνταν επιδείξεις ξυλοδαρμών που δεν αφήνουν σημάδια, πνιξίματος λαθρομεταναστών καταμεσής του πελάγου και εγκλεισμού κομμουνιστών σε σακιά με γάτες. Η βραδιά έκλεισε με μια αυτοσχέδια διασκευή γνωστού κλασικού έργου με τίτλο ‘Ναζί κανείς ή όλοι Ναζί;’.

Στις προγραμματικές του δηλώσεις ο κος Χουντοτζαφέρης ανέφερε ότι η παράταξή ΤΟΥ, που λειτουργεί δημοκρατικά, θα παλέψει για να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να είναι ίσοι, ενώ αναγνώρισε ότι και τα άλλα ζώα, όπως Αλβανοί, Πακιστανοί, Ινδοί κ.α., πρέπει να απολαμβάνουν κάποιο σεβασμό, ειδικά όταν τα βγάζουμε έξω για πιπί τους. Διαβεβαίωσε επίσης ότι ΑΥΤΟΣ δεν θα επιτρέψει σε ΚΑΝΕΝΑΝ από τους οπαδούς του, των οποίων τη γνώμη τιμά, να χρησιμοποιήσει κάτι περισσότερο από ένα τρίκυκλο και έναν λοστό για να υπερασπιστεί την ιδεολογία του. Ακολούθησε η πρωτοποριακή του πρόταση για το θέμα των πυρκαγιών, όπου είπε «Η λύση για να μην πιάνουν φωτιά τα δάση, είναι να μην έχουμε δάση». Αναφερόμενος στο πρόβλημα του σωφρονιστικού συστήματος επισήμανε ότι «…αν αντί να τους φυλακίζαμε τους σκοτώναμε, θα εξοικονομούσαμε τα χρήματα για τη συντήρησή τους και θα άνοιγαν νέες θέσεις εργασίας στα νεκροταφεία». Εξάλλου, για την ανόρθωση της οικονομίας, παρέπεμψε στην αθηναϊκή δημοκρατία του χρυσού αιώνα με τους σκλάβους, το ρόλο των οποίων κάλλιστα θα μπορούσαν να παίξουν πρωτίστως οι αλλοδαποί και εν συνεχεία κάθε εργαζόμενος «…που έτσι κι αλλιώς σα σκλάβος δουλεύει». Τέλος, αναφέρθηκε στα δημοκρατικά δικαιώματα τονίζοντας ότι «Αυτά τα λένε οι συμμορίτες για να τραβήξουν τον κόσμο μακριά από τη θρησκεία».

Για μια ακόμη φορά, ο κος Χουντοτζαφέρης έδωσε αποστομωτική απάντηση σε αυτούς που τον κατηγορούν για ρατσισμό λέγοντας «Δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτοί είναι ξένοι!».

Επιφανείς και έγκριτοι δημ(αγω)οσιογράφοι, όπως ο Γιώργος Παπαραδάκης και ο Γιώργος Σκαφτιάς συγχάρηκαν το φίλο και πολιτικό κο Χουντοτζαφέρη, όπως και ο Αρχι(δ)επίσκοπος Πασών των Μπανανίων κος Εγώ-τότε-διάβαζα Παπαρασκευαΐδης. Μήνυμα απέστειλε και ο επίτιμος (τεμπελχανο)Πρόεδρος της Νέας Δεινοκρατίας, κος Μητσο(αποστατα)κάκης από το σαλέ του στα Καρπάθια, όπου τονίζει ότι κόμματα σαν τη Λ.Ο.Υ.ΦΑ. «…είναι χρήσιμο να υπάρχουν, ειδικά τους χειμερινούς για το δικομματισμό μήνες που ο ιός της Αριστεράς βρίσκεται σε έξαρση».

Πάνος Ρόμπολος